Ja, ik log dus nu prive.

Het is dat je het weet;)

Voeg maar toe als je mee wilt lezen.

 

Dooegg!

Zo, de eerste twee dagen zitten erop.

Het viel allemaal nog wel mee, maar dat wil niet zeggen dat het makkeljik was.

Ik ben eerlijk geweest, dat wel. Sommige vragen en dingen wist ik niet precies of had ik nooit eerder over nagedacht, en toch heb ik het beantwoordt. Opzich wel goed toch?

 

gisteren was samen met mijn ouders.

We waren er vrij op tijd, maar het was natuurlijk nog een drama met alles. Vader loopt een beetje kwaad te doen, moeder zit te zuchten en steunene en zelfmedelijden hebben. Ik doe niks en luister muziek.

Toen eerst het kennismakinggesprek en direct door met de dietiste.

Ik moest van alles vertellen en hoe en wat ik at in de afgelopen eetgestoorde jaren. Dat was vrij lastig, omdat mijn ouders erbij zaten en het niet echt leuk is om te vertellen dat je soms dagen niks binnen kunt houden en hun eten, wat zij kopen en zij klaarmaken, daarna ondankbaar weer uitkotst. Dat snap ik best. Daarom had ik het misschien ook wel prettiger gevonden als ze er niet bijgezeten hadden.

Na de dietiste gingen mijn ouders en ik apart verder. Zij naar een gesprek over de ontwikkeling, ik ging vragenlijsten invullen bij een psycholoog. Eentje op papier, en een eindeloos lange op de computer.

En daarna was ik klaar en kon drie kwartier op mijn ouders gaan wachten in de wachtkamer. Het programma was namelijk iets anders, want we heofden daar niet te lunchen. Ik vond het geweldig natuurlijk, ,want nu kon ik thuis eten en dat is wel zo veilig. En aangezien ik thuis aangekomen direct naar school ging om nog 2 uurtjes te volgen, werd het een appel als lunch ipv iets wat mijn ouders graag hadden gehad dat ik het zou eten.

 

Vandaag begon het om half 2. Dus ik kon de eerste drie uur naar school, waarvan er een uur uitviel.

En vandaag zou ik moeten meten en wegen, hetgeen waar ik al sinds de aanmelding tegenop keek. Dus ik mocht eigenlijk niks eten en drinken, maar heb toch nog iets naar binnen weten te werken omdat ik toch nog wat energie nodig had voor die 2 uurtjes.

MIjn vader ging alleen mee, want er hoefde maar een ouder mee.

Eerst een somatrisch onderzoek (?) Dus wegen, meten en hartslag, longen en al die shit werd gecheckt. En ik was dus doodsbenauwd voor die weegschaal. Hoeveel weeg ik? Is hij anders als die thuis? Wat vinden die mensen ervan? En het viel mee. In ieder geval op het punt dat het niet al te veel afwijkte van het gewicht wat ik thuis gewogen had. 42.9 en een lengte van 1.64. en een half.

Ook is er een streefgewicht bepaald. Namelijk 50 kilo. SCHIJT AAN DAT. NEVEREVERNOOITNIET! Bwuhh, nog even niet aan denken. Hartslag was iets aan de lage kant, bloeddruk was goed en verder weet ik het niet.

Toen daarna direct door naar de psycholoog. wéér vragenlijsten invullen. Eerst werden mij dingen gevraagt en vulde zij het in, toen moest ik er nog 4 zelf invullen. In totaal al 7 ofso:O En ook telkens dezelfde vragen, ik werd echt gek.

Thuis had ik 2 appels meegenomen als lunch omdat ik iets mee moest nemen van mijn ouders, maar dat vonden ze niet genoeg dus mijn vader had een boterham voor me gesmeert (like, wow) Maarja, verkeerde brood, verkeerde beleg, blabla. Niet gezegt, niks gezegt, het brood in mijn tas, de appels in mijn tas. De rest van de dag niet meer gezien. WOu in eerste plaats niks eten voor het wegen en in tweede plaats had ik er daar geen tijd voor en gingen we pas om half vijf richting huis en was het ook al telaat.

 

Thuis mijn moeder erop aangesproken dat ze me zo erg demotiveert. Geen idee of het aangekomen is en of ze er wie-weet-ooit nog iets aan wil gaan doen. Maar het is echt strontirritant dat als je hartstikke je best doen, je moeder alsnog als zielig muisje tegen je praat.

 

Maandag de derde en laatste intake met oa een behandelingsplan en een diagnose...

Ik weet het niet precies hoor, maar dit is het ongeveer.

 

Morgen:

 

9:00 aanwezig zijn

Dan een of andere kennismaking.

Een gesprek met de diëtiste

Een gezamelijke lunch (dacht het neit)

Nog een of ander gesprek.

 

Dinsdag

 

tot 12:00 (hopelijk) naar school, dan daarheen.

wegen&meten (ik schijt 68 kleuren)

Gesprek?

Gesprek?

 

Maandag 27 september

met het hele gezin aanwezig zijn (daar kijk ik het meest tegenop die dag)

Gesprek met z'n allen.

Gesprek?

Wij moeten lunchen, zij gaan vergaderen.

Diagnose en behandeling.

 

Dat is het zo ongeveer.

Ik laat het over me heen komen. Ik werk mee en verder doe ik niks.

MIjn ouders?  Laat die maar lekker nachtmerries hebben vannacht, ik slaap als een blok.

Ja, morgen gaat het gebeuren. De eerste intake. Daar. In verweggistan. Anderhalf uur rijden. Leuk hoor...

 

Afgelopen weekend flink wat drama's gehad. Vrijdagavond wou ik mijn avondeten binnenhouden. Koste wat het kost. Dus ik at niet echt veel tijdens het eten, en heel langzaam. En daardoor waren mijn ouders boos. Verpeste ik weer de sfeer. Ze zouden blij moeten zijn dát ik het binnenhoud! Maarja, ze weten niet dat ik al haast 2 weken geen normale portie meer binnen gehouden had, dus eigenlijk kon ik het ze niet kwaadnemen, maar dan alsnog vond ik het gewoon flink genaaid.

En ik was dus knetterboos, wou keihard de discussie aan en heb mijn ouders voor van alles wat uitgemaakt en tegen ze lopen zeiken wat ze allemaal wel niet verkeerd deden. Hopend dat ze er ook naar luisteren en eventueel denken: 'oh, tja, misschien kan ik het wel ietsjes verdraagbaarder maken.' Maar dat denken ze dus niet. Ze geven mij gewoon overal de schuld van, dat is makkelijker.

ik blijf maar volhouden dat het bij hun ook niet helemaal goed zit, en dat zij ook aan de slag meoten met hunzelf, maar dat dringt ook niet door ofzo.

Zaterdag vierde ik mijn verjaardag. Moest eerst 's ochtends wegen, dat was minder leuk aan de dag. Was haast drie kilo afgevallen en voor het eerst schrok ik er zelf ook wel een beetje van... Zit nu op mijn laagste ooit.. Maargoed, ik was weer wat afgekoeld, heb expres niet mijn excuses aangeboden (had ik die donderdag wel gedaan, toen was ik ook kwaad op ze) en zeggen dat ik het niet meende, want ik zei dan misschien rare dingen, er zat ook wel een hoop waarheid in.

Nouja, het was wel gezellig, mijn opa en oma waren er en 's avonds gingen we nog een állerlaatste keer optreden met de schoolband en dat was hartstikke leuk:D

 

Maar vandaag was alle shit weer terug. Mijn vader al vanaf het moment dat ik hem zag stíkchagarijnig. Ik dacht eerst dat het wel weer over zou gaan en dat hij gewoon met het verkeerde been uit bed was gestapt, maar toen hij vlak voor het eten de opmerking 'waarom sla je niet gewoon een maaltijd over'  naar me toe gooide, (op zo'n rottoontje, je kent het wel) was ik kwaad. Wie denkt hij wel niet dat hij is. Ik gedraag me hartstikke goed de hele zaterdag, at gewoon mee zaterdag, schopte geen stennis en heb iedereen te vriend gehouden en dan opeens dit!

Dus ik was kwaad en wou om die opmerking dus ook niet eten. EIGEN SCHULD. Mijn vader was naar boven gevlucht, mijn moeder deed haar zielige stemmetje en legde aan mijn zusje uit wat er zou gaan gebeuren de komende dagen. Wat er in mijn zusjes hoofd omging toen vraag ik me ook af. Ze reageerde er niet eens echt op...

Dus ik ging toekijken hoe mijn moeder zat te eten en mijn moeder zat me helemal uit te leggen dat ik echt heel hard aan mezelf moet werken en dat ze zo hoopt dat alles aanslaat en dat ze het niet meer trekt.

Alles. Ligt. Aan. Mij.

Ze verwacht dat ik meewerk, dat ik me gedraag, en dat ik weer gewoon ga doen. (dat waren haar woorden)

SORRY?! Alsof het allemaal zo makkelijk is. 

Ik hoop echt dat die mensen daar hun met hun kotkoppen echt zo de waarheid gaan vertellen. Dat het niet allemaal mijn schuld is, dat ze ook eens naar hunzelf moeten kijken en dat ze mij alleen maar meehelpen op weg naar het licht met hun 'oh-zo' geweldig slimme opmerkingen.

M ijn ouders zijn er heel erg zenuwachtig voor. Daarom doen ze ook zo. Daarom is mijn vader boos en mijn moeder 'gespannen'.  En ze zijn met zijn tween zó zielig. Ik moet ze echt wel steunen hoor, ze moeten hierdoorheen geholpen worden.

EN IK DAN?!?!

 

*scheldt*

Tja, ik wil niet vee zeggen. Niet zeggen: nee, het gaat niet goed, ik voel me zo bagger, ik lig nachten alleen maar te janken en alles is kut en ik haat mijn leven. Nee, zo wil ik het niet brengen. Ik zal het anders moeten proberen.

 

Tja, het gaat dus even niet goed. Kan niet meer binnenhouden als een paar mini appeltjes, en de rest vecht zijn weg naar buiten, zo snel het kan. Sorry hoor, ik kan het echt niet laten. Ik kan het gewoon niet binnenhouden. Avondeten... Brr... Eerst braakte ik alleen maar als het écht een rampmaaltijd was, nu gewoon haast standaard omdat elke maaltijd een rampmaaltijd is.

En mijn ouders hebben niks door. Ze denken dat ik alles netjes binnenhoud. Maar als ze zouden weten dat ik het allemaal weer uitkotste zouden we weer drama's hebben. Schreeuwen, dreigen en negeren tot gevolg. En dat wil ik niet. Ik kan mijn ouders echt niet vertellen dat ik het met geen mogelijkheid binnen kan houden en daarom misschien liever wat anders zou eten, want dan worden ze kwaad. Dus ik moet wel.

MIsschien is het wel gewoon de spanning. Spanning voor maandag, spanning voor het wegen zaterdag, spanning voor alles blablabla. Maar misschien wíl ik eht ook wel niet binnenhouden. Nee, net na het eten wil ik maar een ding. En achteraf denk ik: tja, wat gebeurd is, is gebeurd. Is dat slecht?

 

Enja, het onvermijdelijke onderwerp. Sinds dat ik wist dat die intake komende maandag zou zijn, ben ik weer afgevallen. Veel. Zit haast om mijn laagste gewicht. En misschein hoop ik stiekem ook wel dat het nog meer daalt. Als ik daar dan moet wegen dinsdag zien ze dat het niet goed gaat. Ik wil niet op gezond gewicht zitten. Ik wil helemaal niks.

 

En ondanks alles voel ik me niet depressief ofzo. Nee, in tegendeel. Op school ben ik nu van klas gewisselt sinds deze week en het is echt zo'n opluchting. Echt, het doet me echt heel erg goed weer bij vriendinnen en bekenden te zitten. Ik heb nu twee weken eerst in die andere klas gezeten, maar zekerweten dat ik het daar nooit naar mijn zin had gekregen.

Nu kan ik weer vrolijk naar school. Ik maak en leer mijn huiswerk haast ziekelijk goed en ook het contact met een goede vriendin is weer wat beter geworden, iets wat het eerst niet echt was.

Wat dat betreft doet school me dus wel goed, heb ik lekker weer daginvulling en hang niet alleen maar aan eten denkend op mijn kamer.

Het eten zelf gaat dan misschien bagger slecht, maar ik voel me nog goed.. :)?

Helphelphelphelp.

Over een week. Jemig de pemig, ben er toch wel heul zenuwachtig voor hoor.

Wat? Wie? Waar? Hoe? Hoelang? Hoeveel? Dat zijn de vragen op dit moment. Als iemkand nog een vraagwoord weet, kan die er ook direct bij.

Over een week wegen o_0

en over minder dag een week... o_0

Pfft...

 

 

deze log gaat niet over hoe het met mij gaat, die komt zo spoedig mogelijk. ik kan er nu namelijk niks van zeggen.

 

Deze gaat over de keuzes die ik moet maken.

Ik zit nu dus in 3Atheneum, en ik moet eerlijk toegeven dat het toch best wel lastig is en ik wel veel tijd nodig heb voor m'n huiswerk.

Alleen heb ik zó veel vrijetijdsverplichtingen.

1. Ik heb saxofoonles/examen dit jaar.

2. Ik zit bij een bandje.

3. Ik breng folders rond.

4. ik moet folders vouwen

5. ik moet kranten bezorgen.

6. ik moet binnenkort 'zeer regelmatig' naar Smilde.

 

En t/m 5 heb ik nu al, en dan valt het nog allemaal te hanteren qua huiswerk, maar ik wil dit jaar nog veel meer.

Ten eerste wil ik op stijldansen. Maar waar het nu om gaat is de schoolband.

Onze school heeft een hele goede schoolband, en net dit jaar zoeken ze een neiuwe zangeres.

Ikwilikwilikwilikwilikwil!!!! Alleen komt daar wel bij dat ik dan sowieso een aantal lessen meot missen en ook moet inhalen, dat ze heel veel concerten geven, op tours gaan en overal gevraagt worden. En waarschijnlijk moet ik dan ook nog op zangles om een beetje beter te worden.

Er is een auditie voor, dus het is helemaal neit zeker of ik er wel inkom, maar stel dat... Ik kan onmogeijk deze kans laten schieten, want anders kiezen ze straks iemand uit de 3e die tot de 6e blijft en als zij dan weggaat ben ik ook al van school. En dat ga ik mezelf nooit vergeven.

Dus ik wil echt zooo megagraag, maar ik weet niet of het verstandig is.

WAT MOET IK DOEN?

WHaaa, man, het was echt zózózózó vetleukmegacoolgeweldig in duitsland:D

Gisteren was ik jarig, en in duitsland, en met vet leuke mega gezellige muziekgastjes en in een mega leuke winkelstad. Dat betekend: Iedereen ging cadeautjes kopen:D

Echt een aanrader, jarig zijn op zo'n dag:D Ik had me vantevoren heel erg druk gemaakt over van alles en nogwat, omdat ik nooit echt goede vrienden ofzo bij de band had, maar ik heb me er gewwoon tussen gepropt, gewoon meepraten en binnen 5 minuten was ik razend populair:P

iig, we hebben HEEL veel gedaan, geshopt, opgetreden, lol gemaakt en deutsch gepraat, haha. Nee, dat niet;) Ik sliep met de andere zangeres bij een gastgezin, in een megagroot huis, met hele aardige mensen en we hebben echt héérlijk geslapen. Gisteren nog een geweldig leuk optreden gedaan. Echt zo leuk, die mensen in het publiek gingen uit hun dak, wij gingen uit ons dag, ge-wel-dig!

Eten heb ik mega super gecontroleerd gegeten. Had alles zelf mee. Heb dan misschien niet veel gegeten, maarja, even lekker zoals ik het wil. Laat iedereen maar lekker snoep en troep eten, ik vermaak me wel met mijn appel:D Schijt aan 'je moet genoeg eten als je de hele dag druk bent', ik voelde me toppie:P

En nu ben ik weer thuis, en ga ik binnenkort een paar geweldige pica's prive zette:p

En misschein ga ik ook wel privé loggen, maar daar ga ik me nu niet mee bezig houden.

 

Doeeegg!!

De eerste schooldag... tja.. een lange dag, van 8 tot 4.

Opzich ben ik niet helemaal koosvriendloos geweest, had nameljk wel iemand om tegenaan te lullen, alleen zei ze nauwelijks wat terug, dat is minder.

Mijn ouders hebben al naar schol gebeld, ik heb het al tegen de mentor gezegt, maar het is echt een heel gedoe om naar een andere klas te gaan. Hoewel het bij een meisje wel direct kon, wat ik nogal gek vind, maarja. Het zij zo. Nu dus eenheleboel dingen regelen.

En omdat onz school in 2 delen is verdeeld (1e & 2e en 3e t/m 6e) zit ik nu dus zo goed als totaal op een nieuwe school. Nieuwe klas, nieuwe leraren, nieuw gebouw etc. Ben al een keer verdwaald, te laat geweest en ben al een uur ongeoorlooft afwezig geweest. Begint lekker he?xD

Maargoed, ik moest ook nog een kluisje regelen dus in de pauzes kon ik ook niet even rustig zitten en had eigenlijk ook geen tijd om te eten.

Vandaag was het eigenlijk sowieso zo chaotisch dat ik nauwelijks aan eten gedacht heb, me er nauwelijks druk over gemaakt heb. Is het toch nog ergens goed voor;) Nee, maar nu even serieus, ik had van tevoren gepland wat ik mee zou nemen, en toen dat er niet was heb ik wat anders (met minder kcal datwel) mee genomen. En dat ook werkelijk opgegeten. Het was niet veel, maar het was tenminste iets. 

En eenmaal thuis hoorde ik mijn ouders praten over iets met mijn bloed ofzo, want ik moest gisteren bloedprikken en er klopt iets niet ofzo. Nouja, dat hoor ik dan vanzelf wel. Of niet:P

En verder gaan we dit weekend met de schoolband een paar optredens doen in Duitsland, dus dat is ook heel spannend. Van vrijdag tot zaterdagavond is dat. Hartstikke leuk natuurlijk, maar wel heel spannend. Voor het eten neem ik dan zelf wel wat mee ofzo, zodat ik geen Bratwurst hoef te etenxD En komende vrijdag ben ik ook nog eens jarig! Hallelluja, ik hoop dat het na deze week weer een beetje rustiger wordt.